Όταν ο Johann Strauss συνάντησε τον Parov Stelar στη Βιέννη

Βιέννη, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου στο βάθοςΣτη Βιέννη όλοι οι συγγενείς μου με φωνάζουν με το πρώτο μου όνομα΄ Ingrid. Στην Ελλάδα, το κοινό διχάζεται ανάμεσα στο Ingrid και το Αμαλία –το δεύτερό μου όνομα.

Προσπαθώ να θυμηθώ κάποια Αυστριακή διασημότητα με το όνομα Ingrid αλλά η μόνη που μου έρχεται στο μυαλό είναι η Σουηδέζα ηθοποιός Ingrid Bergman. Ίσως αν κάποτε κατορθώσω να εισβάλλω σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης να καταφέρω τότε κι εγώ να μπω στο καλλιτεχνικό πάνθεον αυτής της χώρας και πιο συγκεκριμένα της πρωτεύουσάς της. Γιατί η Βιέννη παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους επίγειους παραδείσους του σύγχρονου περιπλανώμενου καλλιτέχνη. Εδώ, η τέχνη ακόμα ζητωκραυγάζει την αξία της σε κάθε γωνιά της πόλης και θαυμάζεται από τους περήφανους κατοίκους της.

Η Ringstrasse, ο κεντρικός και ίσως ο πιο ιστορικός δρόμος της πόλης αυτής, είναι η ζωντανή απόδειξη μιας μακραιώνης καλλιτεχνικής ιστορίας. Η πόλη, όπου ο ηττημένος Οθωμανικός στρατός άφησε πίσω του πληθωρα σακιών με καφέ, η πόλη απ’ όπου ξεκίνησε η διάδοση του καφέ στην Ευρώπη, εδώ και η συνεστίαση διανοουμένων και διανοιών της εποχής. Ο Sigmund Freud, o Alfred Adler, o Leon Trotsky, o Vladimir Lenin και πολλοί άλλοι συχνοί θαμώνες και σκασκιστές του Central Cafe επί της Ringstrasse. Στον κυκλικό αυτό δρόμο, όπου δεσπόζουν επιβλητικά κτήρια όπως αυτό της Όπερας της Βιέννης, του δημαρχείου και τόσων παλατιών. Εκεί όπου η ιστορία συναντάει την μοντέρνα πολυτέλεια των καλοφτιαγμένων βιτρίνων και οι άμαξες περνάνε ασταμάτητα. Ένας δρόμος που αγκαλιάζει την κεντρική πλατεία της πόλης, την πλατεία του Αγίου Στεφάνου. Ο Άγιος Στέφανος, ο επιβλητικός καθεδρικός ναός γοτθικού ρυθμού που δεσπόζει χρόνια τώρα στην πόλη. Εκεί όπου μέχρι να κλείσει και το τελευταίο μαγαζί, πάντα υπάρχει κόσμος.

Café CentralΚι όταν το τελευταίο μαγαζί κλείσει, η πόλη δεν θα πεθάνει όπως πολλοί ίσως εσφαλμένα να νομίζουν. Η ησυχία που επικρατεί στους νυχτερινούς δρόμους της Βιέννης είναι παραπλανητική. Η επιφάνεια της πόλης πνίγεται από τη σιωπή ενώ τα υπόγεια μαγαζιά ασφυκτιούν από διασκέδαση κάθε μορφής.

Δεν υπάρχουν νόρμες, δεν υπάρχουν στεγανά. Δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν ποτέ άλλωστε σ’ αυτή την πόλη. Η πόλη πνίγεται από εκκλησίες αρχιτεκτονικής μπαρόκ και γοτθικής ενώ παράλληλα η πρώτη σχολή παγκοσμίως σεξ ανοίγει τις πύλες του σε όσους ενδιαφέρονται να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους στον θεωρητικό, καθώς και τον πρακτικό τομέα.

Μια σχολή για μια πόλη, που όσοι την γνωρίζουν, εκτιμούν την ερωτική και αισθησιακή της πλευρά. Είναι η πόλη του ρομαντισμού, καθώς και των παράλληλων φλερτ. Ένας φίλος μου Ιταλός που έκανε το μεταπτυχιακό του στα οικονομικά εκεί, μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε «Λατρεύω τη Βιέννη, είναι στρατηγικά χτισμένη για παράλληλες σχέσεις». Προσωπικά δεν μπορώ να επαληθεύσω, ούτε όμως να διαψεύσω μια τέτοια δήλωση. Μπορώ όμως να αντιληφθώ την ερωτική αύρα που εκπέμπει΄ αμέτρητα πάρκα, βόλτες δίπλα στον Δούναβη, αισθησιακός Klimt, αναρίθμητα παλάτια, ερωτικός Parov Stelar…

Παλάτια, όπως το Belvedere με τα εντυπωσιακά συντριβάνια και ανάκτορα, όπως το Schoenbrunn, με τους βασιλικούς κήπους. Στο Schoenbrunn, όπου δημιουργήθηκε ο πρώτος ζωολογικός κήπος στον κόσμο και όπου ακόμα αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα αξιοθέατα αυτής της πόλης.

Και αν κουράστηκες από την ακατάπαυστη μάταιη επιθυμία σου να καταβροχθίσεις την πόλη μέσα σε μία μέρα, εύγευστο φαγητό σε καλές τιμές σε περιμένει σε κάθε γωνιά. Οι Αυστριακοί είναι λαός που δίνει σημασία στο καλό –όμως και βαρύ- φαγητό. Έχουν τις δικές τους ταβέρνες, που αντίστοιχα τις ονομάζουν Wirtshaus ή Heuriger. Για την ακρίβεια, ενώ ένα Wirtshaus μπορείς να το βρεις και στη Γερμανία, ένα Heuriger όχι. Η λέξη Heuriger ετυμολογικά σημαίνει «σε αυτό το έτος» και αποτελούν έναν παραδοσιακό θεσμό της χώρας και ιδιαίτερα της πόλης, από τότε που ο ο αυτοκράτορας Joseph II θέσπισε ένα νόμο όπου επέτρεπε σε όλους τους πολίτες να ανοίξουν μαγαζί όπου θα σερβίρουν το κρασί δικιάς τους παραγωγής και φαγητό. Μέχρι και σήμερα, αυτες οι ταβέρνες κατακλύζουν τη Βιέννη, όπου ντόπιοι και τουρίστες διαλέγουν μέσα από μεγάλους ξεχωριστούς καταλόγους κρασί, μπύρα και φαγητό για κάθε όρεξη. Μία άλλη γαστρονομική έκπληξη αποτελεί το εθνικό τους εδω και χρόνια αναψυκτικό, το Almdudler. Περιέχει σταφύλι, μήλο, διάφορα βότανα και ανθρακικό και οι Αυστριακοί φαίνεται να το καταναλώνουν ακατάπαυστα. Σνίτσελ, με μπύρα ή με Almdudler, κάθε λογής λουκάνικο, τυριά, σοκολάτες, σοκολάτες, σοκολάτες και κρουασάν…

Γιατί, μπορεί το κρουασάν να έγινε ευρέως γνωστό από το Παρίσι, η καταγωγή του όμως είναι βιεννέζικη. Οι Τούρκοι άφησαν πίσω τους καφέ, παράλληλα όμως ενέπνευσαν τους φουρνάρηδες της πόλης αυτής να δημιουργήσουν τα κρουασάν. Απηυδησμένος ο Σουλεϊμάν από την έκβαση της πολιορκίας της Βιέννης, διέταξε το στρατό του να σκάψει λαγούμια για να περάσει υπογείως τα ισχυρά τείχη και να μπει στην πόλη. Ευτυχώς όμως για τους Αυστριακούς, οι φούρνοι τότε ήταν χτισμένοι κοντά στα τείχη της πόλης και οι φουρνάρηδες που άκουσαν τον θόρυβο από το υπόγειο σκάψιμο, ενημέρωσαν αμέσως τις αρχές και έτσι ο βιεννέζικος στρατός επιτέθηκε εγκαίρως. Όταν οι Τούρκοι απομακρύνθηκαν, οι φουρνάρηδες της Βιέννης,για να πανηγυρίσουν το γεγονός κατασκεύασαν ψωμιά στο σχήμα του εμβλήματος της τουρκικής σημαίας, την ημισέληνο. Το σχήμα αυτό άρεσε μάλιστα τόσο πολύ στους Βιεννέζους, που το ψωμάκι αυτό διαδόθηκε στην Αυστρία κι από εκεί σε όλον τον κόσμο,καθώς η βιεννέζικη αρτοποιία θεωρείται ότι κατέχει τα παγκόσμια πρωτεία.

Αν θέλεις να μαγευτείς από τους μελωδικούς ήχους αυτής της πόλης δεν έχεις παρά μόνο να ταξιδέψεις μέχρι εκεί. Η Βιέννη είναι μια πόλη για όλες τις εποχές και όλες τις εποχές την αγαπούν. Είναι η πόλη του waltz, της jazz, της γευσιγνωσίας, του ρομαντισμού, του αισθησιασμού και… ας χορέψουμε.

Καλωσήρθατε στη μαγεία!vienna

Ingrid-Αμαλία Schenk

Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Ingrid-Αμαλία Schenk

για την ταξιδιωτική ιστορία που μας έγραψε…