ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ

Ροβανιέμι

 «Κι αν είσαι καλό παιδί, θα σε πάμε Ροβανιέμι…»

Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα και εκείνη τη μια φορά που έγραψα γράμμα στον Άι-Βασίλη όταν ήμουν παιδί,  ήξερα την ιστορία πίσω από το μύθο… Το ήθελα πολύ όμως εκείνο το Furby και οι οικονομίες μου εκείνη την περίοδο δε μου φτάνανε. Το «κόλπο» δεν πέτυχε –αν και φημιζόμουν σαν παιδί για τη φρονιμότητά μου- και εγώ έμεινα σαν τον Πάριο με το γράμμα στο χέρι που τη μία τραγουδάει «Μα ξέχασα οδό και αριθμό» και την άλλη «Σου γράφω ένα γράμμα, όχι πως θέλω να σ’ το δώσω».

Μπορεί όμως σαν παιδί να αποσυνέθετα από μόνη μου τις παιδικές αυταπάτες, σαν ενήλικας όμως, έπρεπε να διαπιστώσω εξ ιδίοις όμμασι το κίνητρο που παρακινούσε κάθε χρόνο παιδιά ανά όλο τον κόσμο να κρατήσουν μία πιο φρόνιμη στάση ζωής.

Ροβανιέμι

Περιττό να πω ότι πήγα στο Ροβανιέμι και έβγαλα φωτογραφίες ακόμα και με το τον Ρούντολφ το ελαφάκι –και όλο του το σόι.

Νομίζατε ότι αυτό το κείμενο θα ήταν ένα κείμενο για παιδιά…; Χα! Γελαστήκατε.

Ξεκινάμε από τον James Martin. Ξεκινάμε από εκεί δηλαδή που όλα ξεκίνησαν. 1914 και ο υποφαινόμενος είχε μια φαεινή ιδέα. Τον οραματίζομαι κάπως έτσι… Και εκεί που καθόταν κοτζάμ διευθυντής στο ιστορικό πλέον ταχυδρομείο του Άι-Βασίλη και έπινε το κρασί του όπως είθισται να το πίνουν στις περισσότερες κρύες χώρες –ζεστό και με το άρωμα της κανέλας να κατακλύζει το χώρο- με σάκους από παιδικά γράμματα να του κρατάνε συντροφιά, σκέφτηκε «Γιατί να μην απαντήσω στα γράμματα αυτά…;» Και έτσι κι έκανε. Ήταν η πρώτη φορά που ο «Άι-Βασίλης» απάντησε σε παιδικά γράμματα –και φαντάζομαι το ρίγος και την παραφροσύνη που θα κατέκλυσε τα πρώτα εκείνα παιδιά τη στιγμή που θα έπιασαν στα χέρια τους ένα γράμμα από τον «Άι-Βασίλη» -και όχι άδικα- όπως ένας ενήλικας πιάνει στα χέρια του το λαχείο που μόλις συνειδητοποίησε ότι κέρδισε… James Martin λοιπόν… Ευαίσθητη φύση…; Επιχειρηματικό δαιμόνιο…; Ποιος ξέρει; Για όσους πάντως ενδιαφέρονται να αφήσουν ένα γράμμα στον Άι-Βασίλη, το ταχυδρομείο του παραμένει ανοιχτό όλο το χρόνο και καλικαντζαράκια γλωσσομαθή που συνδιαλέγονται με τους επισκέπτες σε εφτά γλώσσες, είναι πρόθυμα να σε εξυπηρετήσουν.

Έστειλες γράμμα;   Και αν νομίζατε ότι στο ταχυδρομείο του θα μπορούσατε να κλείσετε ένα ραντεβού με τον υποφαινόμενο κύριο, χα! γελαστήκατε και πάλι! Γκοτζάμ Άγιος Βασίλης και δεν θα είχε το δικό του γραφείο;! Και τι γραφείο…; Γραφειάρα! Και για να είμαι ειλικρινής, υπερπολυτελές σαλέ θα το ονόμαζα εγώ. Εκεί λοιπόν μπορείτε να θαυμάσετε από κοντά και να φωτογραφηθείτε με τον διάσημο παππούλη. Και αν νομίζετε ότι ο Άι-Βασίλης λειτουργεί ακόμα με τεφτέρια, μπακαλόχαρτα και βιβλία, έρχομαι κα πάλι να σας γκρεμίσω τα παιδικά σας όνειρα. Όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, έτσι και ο Άγιος δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τα δρώμενα της τεχνολογίας. Ο Άι-Βασίλης έχει την προσωπική του ιστοσελίδα όπου ενημερώνει τους φανς του ανά τον κόσμο για τα νέα του από το προσωπικό του blog, ανεβάζει βιντεάκια ενώ ο κάθε επισκέπτης που φωτογραφίζεται μαζί του μπορεί να βρει εκεί τις φωτογραφίες μέσω της χρήσης ενός προσωπικού κωδικού μέχρι και 365 μέρες μετά τη λήψη της φωτογραφίας.

«Ωραία όλα αυτά τα παραμύθια…» σκέφτηκα «Καιρός όμως να δούμε ένα πιο ονειρικό και συνάμα αληθινό παραμύθι». Και έτσι έφτασα στο Άρκτικουμ, το Μουσείο Επιστημών που βρίσκεται στην πόλη και συγκεκριμένα στο Pohjoisranta 4. Το μουσείο με τις μόνιμες εκθέσεις του δίνει μια σαφέστατη εικόνα για τον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό της Αρκτικής από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, εστιάζοντας στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και την προσαρμογή του ανθρώπου σε αυτές. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό που με εντυπωσίασε, δεν ήταν τόσο τα εκθέματα, όσο η αρχιτεκτονική του κτηρίου, που σου επέτρεπε μέσω ενός απέραντου για το ανθρώπινο μάτι γυάλινου διαδρόμου, να χαθείς στα στοιχειά της φύσης που εναρμονίζονταν μυσταγωγικά με τον τόσο κοντινό στον άνθρωπο –σε αυτό το σημείο της Γης- ουρανό.

Ήθελα να φάω… Ήθελα να πιω… Και πώς αλλιώς θα λεγόταν το πιο γνωστό εστιατόριο-bar του Ροβανιέμι αν όχι Snowland; Λίγο τετριμμένο –το ξέρω- αλλά αξίζει μία –τουλάχιστον!- επίσκεψη. Κι όμως! Δεν ονομάστηκε άδικα Snowland. Το εν λόγω κτήριο, είναι στην ουσία δύο ιγκλού φτιαγμένα και διακοσμημένα από πάγο –όπως είναι φυσικό. Κarjalanpiirakka -μια λεπτή κρούστα σίκαλης με γέμιση από βραστό ρύζι, αυγό, βούτυρο- και παραδοσιακή φινλανδική σούπα σολωμού σε προσιτές τιμές. Και επειδή είμαι και γνωστή πότης, δεν θα μπορούσα να μην πιω βότκα –«Κι άλλη βότκα!».

Πολικό Σέλας  Βγήκα έξω. Η αλκοόλη μου προσέφερε τη γλυκιά της μέθη και τη ζεστασιά της. Ο βραδινός ουρανός καθάριος.  Ουράνιες κουρτίνες χάιδευαν το κορμί αιθέριων μπαλαρίνων. Μη με παρεξηγήσετε… Ποτέ μου δεν είχα  προβλήματα ψευδαισθήσεων ή μνήμης με το αλκοόλ. Αλήθεια σάς λέω! Ήταν εκεί! Σε διάφορα χρώματα και  αποχρώσεις… Πώς να ξεχάσεις κάτι τόσο αληθινά μαγικό…; Εδώ, όπου ο ουρανός, σού είναι τόσο κοντά, η  επιστήμη χάνεται στη μαγεία. Τι κι αν τα λένε ηλεκτρόνια…; Τι κι αν ευθύνεται κάποια μαγνητική  καταιγίδα…; Σάμπως η φράση «μαγνητική καταιγίδα» δεν εμπερικλείει από μόνη της τη μαγεία;  Μαγνητισμός… Και καταιγίδα… Όχι… Δεν ήρθα στο Ροβανιέμι μόνο και μόνο για να απομυθοποιήσω επιτέλους  και από κοντά τον ογκώδη εκείνο κύριο που μεγαλώνοντας τον αποκαλούσα «θρεφτάρι»… Όχι… Τώρα που το  σκέφτομαι… Ήρθα γι’ αυτό… Για τις ουράνιες μπαλαρίνες που πειράζουν η μία την άλλη χορεύοντας ανάμεσα  στις ουράνιες αυτές κουρτίνες… Χρώματα… Πολλά χρώματα… Και οι μπαλαρίνες λικνίζονται ακόμα πιο  μεθυστικά… Ίσως αυτή τη στιγμή να λικνίζονται με τους ρυθμούς που λικνίζεται και ο νους μου… Τους μεθυστικούς… Δεν θέλω να φύγω από εδώ… Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου… Όχι ακόμα…

ΥΓ: Το κείμενο είναι ακατάλληλο για ανηλίκους. Επειδή κάποιοι άνθρωποι –βλ. την συγγραφέα (I.A. Schenk) – είναι κυνικοί, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκοτώνουμε και τα όνειρα κάποιων παιδιών. Όλα στην ώρα τους…