Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΡΗ..

 

travel_stories1 Κυριακή πρωί, στο χωριό Μουζάκι στην περιοχή της Καρδίτσας. Χθες όλη μέρα έβρεχε και    σήμερα ο δυνατός ήλιος κάνει τα πάντα να  λάμπουν. Κατεβαίνουμε για πρωινό και    καθόμαστε σ’ ένα τραπέζι που είναι στην Αμφιθέα, όπως ονομάζεται το αίθριο του  ξενοδοχείου  που βλέπει προς το χωριό Μουζάκι, τον κάμπο, τα βουνά! Η πανοραμική θέα  αλήθεια σε κάνει  να χαμογελάς και να απολαμβάνεις ακόμη περισσότερο τον πλούσιο  μπουφέ και τον ζεστό  καφέ του πρωινού στο ξενοδοχείο μας. Τρώμε με την ησυχία μας και  αφού παίρνουμε τα  απαραίτητα ξεκινάμε για την εκδρομή μας προς την λίμνη Πλαστήρα.  Σε 20’ λεπτά, αφού  έχουμε διασχίσει έναν δρόμο δίπλα στο ποτάμι με τα ορμητικά νερά (το  βουνό είναι γεμάτο  χιόνια ακόμη), μικρούς καταρράκτες, βρύσες πέτρινες, γεφυράκια,  πάρα πολλά δέντρα,  κάνουμε μια όμορφη διαδρομή με στροφές όμως και πολλές ταμπέλες  για να βρούμε την λίμνη.  Φτάνουμε στην Ακτή πεζούλας. Η λίμνη ήρεμη, γαλήνια, σε καλεί να την ακούσεις, να την νιώσεις, να βρεις ηρεμία όταν το βλέμμα σου πλανιέται περιμετρικά. Κάποια πουλιά σηκώνονται όλα μαζί μόλις μας ακούν… εμείς τα θαυμάζουμε, εκείνα τρομάζουν… Παρκάρουμε και πλησιάζουμε ένα κέντρο δραστηριοτήτων. Μας υποδέχονται η κυρία Ντίνα και ο Ρωμανός για να μας δώσουν πληροφορίες για το τι μπορούμε να κάνουμε στην λίμνη αυτή την εποχή, εκτός από τα γνωστά όπως περπάτημα, βόλτα, χαλάρωση με καφέ στο τζάκι της καφετέριας!!!

Οι φίλοι μου επιλέγουν να κάνουν ποδήλατο μέσα στη λίμνη, φοράνε σωσίβια (αχρείαστα να ‘ ναι, για καλό και για κακό όμως…) και μπαίνουν σε βάρκες ποδηλάτου ανά 4 άτομα και ξεκινάνε πετάλι για το κέντρο της λίμνης. Σε λίγο τα γέλια τους ακούγονται πολύ δυνατά… «περνάνε καλά» σκέφτομαι «μάλλον ήταν λάθος η επιλογή μου να μην συμμετέχω!» Φεύγω από την όχθη και πάω να δω τι μπορώ να κάνω για να απασχοληθώ. Η μικρή μου κόρη «ζαχαρώνει» το τραμπολίνο από την ώρα που ήρθαμε, οπότε την αφήνω να παίξει με 2 άλλα παιδιά και λέω στην κυρία Ντίνα ότι θα κάνω τοξοβολία. Με ετοιμάζει, παίρνω θέση, ύφος και στάση αλά Ρομπέν των Δασών και αρχίζω να ακούω τις οδηγίες…έτσι όπως κρατάω το τόξο και τραβάω το βέλος, σκέφτομαι… «σιγά το δύσκολο!» και ουπς … αφήνω το βέλος! Μπίνγκο! Βρήκε στόχο! Μην φανταστείτε κέντρο αλλά κοντά!!! Καμαρώνω σαν παγόνι … πάει να μου δώσει κάποια συμβουλή η κυρία Ντίνα και της κάνω νόημα. Εντάξει, το΄χω θα το κάνω μόνη μου! Γελάει ευγενικά και σηκώνει τους ώμους ( θα έχει δει πολλούς με την τύχη του πρωτάρη φαίνεται, αλλά δεν θέλει να με κομπλάρει!) «Εντάξει» μου λεει «σε αφήνω, ρίξε μόνη σου!»

Ξαναπαίρνω στάση (ύφος & στυλ, τα γνωστά…) και ξαναρίχνω. Ωχ, αμάν! Ευτυχώς είχε δίχτυ πίσω από τον στόχο (κάτι ήξεραν οι άνθρωποι) και γλίτωσε ο σκύλος απ’ του χάρου τα δόντια. Με κοιτάει με ορθάνοιχτα μάτια, λες και έχει καταλάβει ότι είμαι ο επίδοξος δολοφόνος του! Εκεί που κοιμόταν ήσυχα, σηκώνεται γρήγορα και πάει να κρυφτεί πίσω από ένα δέντρο! Έξυπνο ζώο! Συνεχίζω ακάθεκτη (ευτυχώς οι υπόλοιποι είναι ακόμη στην λίμνη, οπότε δεν με είδαν…) και τελειώνω με τα 10 βέλη εκ των οποίων τα 5 βρήκαν το στόχο και τα υπόλοιπα 5 πήγαν υπερ πίστεως και πατρίδος! Δεν πτοούμαι, είχε πλάκα, θα το ξανακάνω. Εξάσκηση θέλει, σκέφτομαι, δεν είναι ότι είμαι …άσχετη! Όχι, αυτό το αρνούμαι! Βγαίνουν και οι άλλοι, κάνουν και εκείνοι τοξοβολία (είχαν περισσότερη τύχη από μένα, η αλήθεια είναι…) και μετά συνεχίζουμε με μια όμορφη βόλτα στη λίμνη. Η ώρα περνάει εύκολα και αρχίζουμε να πεινάμε. Αποφασίσαμε να πάμε σε μια ταβέρνα που μας σύστησαν, στο χωριό Κεραμαριό. «Να πάτε νωρίς» μας είπαν «δεν θα βρείτε να κάτσετε!». Αν είναι δυνατόν, εν μέσω κρίσης, σε ένα χωριό που ψάχνεις τις ταμπέλες για το βρεις, να πας σε ταβέρνα και να μην βρεις που να κάτσεις!

Κολλητός τους θα είναι ο ταβερνιάρης σκέφτηκα και θέλουν να του στείλουν κα ‘να πελάτη. Ρωτάμε και ένα πλανόδιο πωλητή, που πουλούσε μέλι. « Πού λες να πάμε για το φαγητό, βρε πατριώτη; Είμαστε από Αθήνα και δεν ξέρουμε τα μέρη εδώ.»

«Α, μας λεει αν πάτε τώρα που είναι νωρίς θα βρείτε να κάτσετε. Στο Κεραμαριό να πάτε. Καλό φαί, καλές τιμές, θα σας αρέσει.»

Έχουμε αρχίσει να έχουμε περιέργεια. Ακολουθούμε τις οδηγίες και τις ταμπέλες και φθάνουμε. Το ποτάμι στα δεξιά μας κυλάει με δύναμη, το ακούμε και μας αρέσει. Φθάνουμε λοιπόν στην ταβέρνα που έχει το ίδιο όνομα με το χωριό. Τι είναι αυτό; Κορμοί δέντρων, όλα φυσικά και όμορφα…περίεργα! Στο πάρκινγκ χαμός (!) αλλά είχε ακόμη θέσεις. Παρκάρουμε και ψάχνουμε την πόρτα, η οποία ήταν πάνω σε ένα κορμό δέντρου σαν να έμπαινες στο δέντρο. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν! Μόλις μπαίνουμε έρχεται μια ευγενική κυρία και μας ρωτάει αν έχουμε κάνει κράτηση! «Κράτηση; Πού; Στην μέση του πουθενά;» Γελάμε αλλά έχουμε όντως εντυπωσιαστεί από το εσωτερικό που είναι λες και βλέπεις εικόνα παραμυθιού με δεντρόσπιτο, κορμούς δέντρων, όμορφο παραδοσιακό τζάκι, ιδιαίτερου στυλ τραπέζια… Μου αρέσει και στους φίλους μου το ίδιο.

«Κράτηση έχετε κάνει;» ξαναρωτάει η γελαστή κυρία που μας έχει αφήσει να χαζεύουμε γύρω πριν μας ξυπνήσει πάλι… «Όχι της λέμε» «Καλά δεν πειράζει, είναι νωρίς περάστε στην καλοκαιρινή αίθουσα (η χειμωνιάτικη με το τζάκι ήταν ήδη γεμάτη). Αν και είμαστε στην καλοκαιρινή αίθουσα και ο μήνας Φεβρουάριος, είχε ζέστη και καλή ατμόσφαιρα.

Παραγγείλαμε μαγειρευτά, και κάποια πιάτα της ώρας. Όλα ήρθαν πολύ γρήγορα και το σέρβις ήταν πολύ καλό. Μας άρεσε πολύ, ειδικά στα παιδιά που εκεί που κάτσαμε βλέπαμε την αυλή από τον ξενώνα που είχαν με ξύλινα σπιτάκια και κάποια ελεύθερα ελαφάκια. Ήταν πολύ γραφικά!

Χαλαρώσαμε, φάγαμε καλά αλλά όχι πολύ (το βράδυ το ξενοδοχείο είχε μπουφέ) και φύγαμε για να γυρίσουμε στο υπέροχο ξενοδοχείο μας για να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε την εσωτερική πισίνα και τα spa πριν ετοιμαστούμε για το βραδινό δείπνο. Ήταν μια πάρα πολύ ωραία μέρα με πολλές εμπειρίες και όμορφες στιγμές που σίγουρα θα επιδιώξουμε να ξαναζήσουμε. Μετά από κουβεντούλα και επιτραπέζια παιχνίδια με τους φίλους μας, πήγαμε για ύπνο, μια και την επόμενη ημέρα θα φεύγαμε νωρίς για να περάσουμε από τα Μετέωρα στον δρόμο της επιστροφής μας για Αθήνα.

Γιούργα Στεφανία (Φεβρουάριος 2013)

 

Add a Comment